انتقاد تند آیهان باروت از بحران بیکاری جوانان در ترکیه

بحران جوانان «نیت»؛ ۶.۸ میلیون نفر خارج از چرخه آیهان باروت، نماینده آدانا از حزب جمهوری‌خواه خلق (CHP)، در بیانیه‌ای تند که بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های ترکیه داشت، به وضعیت وخیم نسل جوان اشاره کرد. او تاکید کرد که امروزه برای جوانان ترکیه «نه در سیستم آموزشی و نه در بازار کار» جای مناسبی وجود ندارد [1]. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که آمارهای اخیر نشان می‌دهند حدود ۶.۸ میلیون جوان در بازه سنی ۱۵ تا ۳۴ سال در دسته «نیت» (NEET) قرار دارند؛ یعنی افرادی که نه در حال تحصیل هستند، نه در حال گذراندن دوره‌های مهارتی و نه در بازار کار حضور دارند [2].

باروت معتقد است که این وضعیت نتیجه مستقیم سیاست‌های غلطی است که فرصت‌های برابر را از بین برده و جوانان را به حاشیه رانده است. او اشاره کرد که بسیاری از جوانان به دلیل ناامیدی از یافتن شغل متناسب با تحصیلات خود، حتی از جستجوی کار نیز دست کشیده‌اند.

شکاف عمیق میان آمارهای رسمی و واقعیت جامعه یکی از محورهای اصلی انتقاد باروت، تفاوت فاحش میان آمارهای اعلام شده توسط مرکز آمار ترکیه (TÜİK) و واقعیت‌های ملموس در خیابان‌هاست. در حالی که آمارهای رسمی نرخ بیکاری را در محدوده تک‌رقمی (حدود ۸.۲ درصد) نشان می‌دهند، شاخص‌های بیکاری گسترده که شامل افراد ناامید از جستجوی کار نیز می‌شود، از مرز ۳۰ درصد عبور کرده است [3].

این «ارتش نامرئی بیکاران» که باروت به آن اشاره می‌کند، عمدتاً شامل فارغ‌التحصیلان دانشگاهی است که پس از سال‌ها تلاش علمی، اکنون با درهای بسته مواجه شده‌اند. به گفته این نماینده مجلس، نادیده گرفتن این افراد در آمارهای رسمی، تنها پاک کردن صورت‌مسئله است و دردی از بحران معیشتی جوانان دوا نمی‌کند.

تبعیض جنسیتی و فرار مغزها وضعیت برای زنان جوان به مراتب دشوارتر است. گزارش‌های اقتصادی ماه مه ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که نرخ زنان جوانی که خارج از چرخه آموزش و اشتغال هستند، به حدود ۴۰ درصد رسیده است [2]. باروت با اشاره به این شکاف جنسیتی، هشدار داد که نیمی از پتانسیل انسانی کشور در حال هدر رفتن است.

پیامد مستقیم این ناامیدی، افزایش میل به مهاجرت یا همان «فرار مغزها» است. باروت در سخنان خود تاکید کرد که وقتی جوانان راهی برای پیشرفت در وطن خود نمی‌بینند، تمام توان خود را برای خروج از کشور به کار می‌گیرند. او از دولت خواست تا به جای آمارهای نمایشی، گام‌های عملی برای اصلاح ساختار نظام آموزشی و ایجاد امنیت شغلی بردارد تا از خروج سرمایه‌های انسانی جلوگیری شود [1][3].