اظهارات جنجالی وزیر اسرائیلی: پس از ایران، نوبت به «عثمانی» می‌رسد

جزئیات سخنرانی جنجالی گاملیل در اجلاس قدس در تاریخ ۲۷ ژوئن ۲۰۲۶، گیلا گاملیل، وزیر علم و فناوری اسرائیل، در جریان «اجلاس سیاست بین‌الملل JNS» در قدس، سخنانی را مطرح کرد که به سرعت به تیتر اول رسانه‌های منطقه تبدیل شد. او با اشاره به استراتژی بلندمدت تل‌آویو مدعی شد که پس از عبور از چالش‌های ناشی از رژیم ایران، اسرائیل باید با «جاه‌طلبی‌های امپراتوری عثمانی» مقابله کند [۱]. گاملیل در این سخنرانی تأکید کرد که ترکیه با تلاش برای گسترش نفوذ خود فراتر از مرزها و رهبری منطقه بر اساس دیدگاه‌های خود، به یک تهدید واقعی و آینده برای شهروندان اسرائیل تبدیل شده است [۴].

واکنش تند آنکارا و رسانه‌های ترکیه رسانه‌های دولتی و خصوصی ترکیه، از جمله روزنامه «ینی شفق»، این اظهارات را به عنوان اعلان جنگ غیررسمی و نشانه‌ای از خوی توسعه‌طلبانه اسرائیل بازتاب دادند [۲]. رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، پیش از این در واکنش به لفاظی‌های مشابه مقامات اسرائیلی در روزهای اخیر، اسرائیل را یک «شبکه قتل‌عام» توصیف کرده بود که ترور و اشغال را به سیاست رسمی خود تبدیل کرده است [۳]. اردوغان تأکید کرد که اسرائیل با این گونه تحریکات به دنبال تضعیف اجماع‌های دیپلماتیک سختی است که در هفته‌های اخیر برای برقراری صلح در منطقه به دست آمده است [۵].

تحلیل ژئوپلیتیک: از ایران تا نئوعثمانی‌گری این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که منطقه خاورمیانه به تازگی از یک جنگ ۴۰ روزه که از فوریه ۲۰۲۶ آغاز شده بود، خارج شده است. تحلیلگران معتقدند که اسرائیل با بازتعریف دشمن از «هلال شیعی» به «نفوذ عثمانی»، به دنبال ایجاد جبهه‌ای جدید برای جلب حمایت‌های بین‌المللی و منحرف کردن افکار عمومی از پیامدهای جنگ اخیر است [۴]. استفاده از واژه «عثمانی» به جای نام رسمی ترکیه، نشان‌دهنده تلاشی آگاهانه برای تحریک احساسات ملی‌گرایانه و تاریخی در هر دو کشور است.

پیامدهای دیپلماتیک در فضای پس از جنگ در حالی که مذاکرات میان ایالات متحده و ایران در سوئیس تحت یک آتش‌بس ۶۰ روزه در جریان است، ورود نام ترکیه به معادلات امنیتی اسرائیل می‌تواند ثبات شکننده فعلی را به خطر بیندازد [۱]. مقامات آنکارا هشدار داده‌اند که هرگونه اقدام تحریک‌آمیز اسرائیل در شمال سوریه یا مدیترانه شرقی با پاسخ قاطع مواجه خواهد شد. این تنش‌های کلامی نشان می‌دهد که حتی با وجود توافقات موقت، رقابت‌های استراتژیک در خاورمیانه در حال ورود به فاز پیچیده‌تر و خطرناک‌تری است.