افشای کدهای نشست آنکارا توسط گراهام: استراتژی ترامپ برای سوریه و ایران

در روزهای اخیر، آنکارا میزبان یکی از حساس‌ترین نشست‌های دیپلماتیک سال ۲۰۲۶ بود. لیندزی گراهام، سناتور جمهوری‌خواه که به عنوان دست راست و فرستاده غیررسمی دونالد ترامپ شناخته می‌شود، در سفری به ترکیه ابعاد جدیدی از سیاست‌های منطقه‌ای ایالات متحده را ترسیم کرد. این نشست که با حضور مقامات ارشد امنیتی و سیاسی ترکیه برگزار شد، بر پنج محور کلیدی شامل روسیه، سوریه، نفت، ایران و نقش استراتژیک ترکیه متمرکز بود [۱].

استراتژی نفتی و امنیت در شمال سوریه یکی از جنجالی‌ترین بخش‌های اظهارات گراهام، مربوط به مدیریت میادین نفتی در شمال سوریه است. او تاکید کرد که واشینگتن به دنبال فرمولی است که در آن درآمدهای نفتی نه تنها برای بازسازی مناطق تحت کنترل استفاده شود، بلکه به عنوان ابزاری برای تضمین امنیت مرزهای ترکیه نیز عمل کند. گراهام در گفتگو با رسانه‌ها اشاره کرد که ترامپ معتقد است کنترل منابع انرژی، کلید اصلی برای کاهش نفوذ گروه‌های شبه‌نظامی و برقراری ثبات پایدار در منطقه است. این طرح شامل همکاری‌های فنی با شرکت‌های انرژی بین‌المللی برای نوسازی زیرساخت‌های نفتی سوریه است [۱][۲].

موازنه قدرت: روسیه و ایران در شطرنج آنکارا در بخش دیگری از این مذاکرات، نقش روسیه و ایران به عنوان بازیگران اصلی در صحنه سوریه مورد بحث قرار گرفت. گراهام تصریح کرد که ایالات متحده به دنبال کاهش وابستگی‌های منطقه‌ای به نفوذ نظامی ایران است. او مدعی شد که طرح جدید شامل مشوق‌هایی برای روسیه است تا در ازای امتیازاتی در پرونده‌های دیگر، همکاری‌های نظامی خود با تهران در خاک سوریه را محدود کند. این رویکرد نشان‌دهنده بازگشت به سیاست «فشار حداکثری» علیه نفوذ منطقه‌ای ایران، اما با چاشنی دیپلماسی معاملاتی با مسکو است [۳].

جایگاه ترکیه در دکترین جدید ترامپ آنکارا به عنوان پل ارتباطی میان غرب و شرق، نقشی محوری در این معادلات ایفا می‌کند. گراهام در دیدارهای خود بر ضرورت هماهنگی کامل میان ارتش ترکیه و نیروهای ائتلاف تاکید کرد. او خاطرنشان کرد که هرگونه توافق پایدار در سوریه بدون در نظر گرفتن دغدغه‌های امنیتی آنکارا غیرممکن است. این سخنان نشان‌دهنده چرخشی آشکار به سمت تقویت روابط دوجانبه واشینگتن و آنکارا پس از سال‌ها تنش بر سر مسائل شمال سوریه است [۲][۳].

پیامدهای منطقه‌ای نشست آنکارا تحلیلگران معتقدند که کدهای ارائه شده توسط گراهام، پیش‌درآمدی بر تغییرات گسترده در ژئوپلیتیک خاورمیانه در ماه‌های آینده است. تمرکز بر «دیپلماسی نفت» و تلاش برای منزوی کردن ایران از طریق توافقات جانبی با روسیه و ترکیه، هسته اصلی دکترین جدیدی است که گراهام از سوی ترامپ در آنکارا تبلیغ کرد. موفقیت این طرح منوط به پذیرش نقش جدید ترکیه و توانایی واشینگتن در مدیریت تضاد منافع میان بازیگران مختلف در خاک سوریه خواهد بود [۱].