«عمو رمزی»؛ فرشته نگهبان دانشجویان در شهر کوتاهیه ترکیه

ظهور یک چهره محبوب در محله سروی در قلب شهر تاریخی کوتاهیه، داستانی در حال نگارش است که قهرمان آن نه یک سیاستمدار و نه یک سلبریتی، بلکه یک کاسب ساده ۶۷ ساله به نام رمزی تلی (Remzi Telli) است. او که حدود ۳۳ سال پیش به کوتاهیه مهاجرت کرده، اکنون به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های این شهر تبدیل شده است. رمزی تلی در مغازه کوچک خود در محله «سروی»، بیش از آنکه به فکر سود مادی باشد، به فکر رفاه دانشجویانی است که برای تحصیل به این شهر می‌آیند [۱].

ماجرای او از ۱۸ سال پیش، یعنی در سال ۲۰۰۸، با کمک‌های کوچک به چند دانشجو آغاز شد. اما امروز، نام او با زندگی بیش از ۱۷۰۰ دانشجوی دانشگاه «دوملوپینار» گره خورده است. او در مصاحبه‌ای با رسانه‌های محلی اعلام کرد که عشق به دانشجویان و درک شرایط سخت آن‌ها، انگیزه اصلی او برای ادامه این مسیر طولانی بوده است [۲].

چرا دانشجویان او را «عمو» صدا می‌زنند؟ لقب «عمو رمزی» یا در برخی موارد «بابا رمزی»، به سادگی به دست نیامده است. او در تمامی مراحل زندگی دانشجویی، از لحظه ورود به شهر تا زمان فارغ‌التحصیلی، در کنار جوانان است. خدمات او شامل موارد متعددی است که شاید در وظایف هیچ کاسبی نگنجد. از پیدا کردن مسکن مناسب و تضمین اجاره‌بها گرفته تا تامین هزینه‌های کوچک تحصیلی و حتی تهیه بلیط سفر برای دانشجویانی که توان مالی بازگشت به زادگاهشان را ندارند [۱].

یکی از جنبه‌های جالب فعالیت‌های او، شبکه ارتباطی گسترده‌اش با تعمیرکاران شهر است. رمزی تلی می‌گوید: «وقتی ماشین لباسشویی، جاروبرقی یا یخچال دانشجویی خراب می‌شود، آن‌ها بلافاصله نزد من می‌آیند. من حدود ۷۰ درصد تعمیرکاران کوتاهیه را می‌شناسم و با آن‌ها تماس می‌گیرم تا با کمترین هزینه و بیشترین دقت، مشکل فرزندانم را حل کنند» [۲]. این سطح از دلسوزی باعث شده تا دانشجویان جدید، به توصیه سال‌بالایی‌ها، اولین جایی که در شهر سراغ می‌گیرند، مغازه عمو رمزی باشد.

میراثی که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود تأثیرگذاری رمزی تلی تنها به دوران تحصیل محدود نمی‌شود. او اکنون شاهد به ثمر نشستن تلاش‌هایش است. بسیاری از دانشجویانی که ۱۰ یا ۱۵ سال پیش فارغ‌التحصیل شده‌اند، هنوز ارتباط خود را با او حفظ کرده‌اند. این فارغ‌التحصیلان که اکنون خود صاحب شغل و خانواده هستند، در سفرهایشان به کوتاهیه حتماً به دیدار او می‌روند [۱].

رمزی تلی با لبخندی بر لب تعریف می‌کند که برخی از این دانشجویان قدیمی، اکنون با فرزندان خود به دیدن او می‌آیند و او را به عنوان «پدربزرگ رمزی» به نسل جدید معرفی می‌کنند. او می‌گوید: «داشتن فرزندانی در سراسر ترکیه، بزرگترین ثروتی است که در این سال‌ها جمع کرده‌ام. هر بار که کسی از شهری دیگر تماس می‌گیرد و حالم را می‌پرسد، خستگی تمام این سال‌ها از تنم بیرون می‌رود» [۲].

اهمیت پیوندهای انسانی در شهرهای دانشگاهی داستان عمو رمزی در کوتاهیه، فراتر از یک خبر محلی، پیامی جهانی درباره انسانیت و همدلی دارد. در دنیایی که روابط انسانی به سمت سردی می‌رود، وجود چنین افرادی در شهرهای دانشگاهی می‌تواند فشار روانی و اقتصادی را از روی دوش دانشجویان بردارد. او ثابت کرده است که برای تغییر دادن زندگی دیگران، نیازی به ثروت کلان نیست؛ بلکه قلبی بزرگ و اراده‌ای استوار برای کمک به همنوع کافی است [۱].