هشدار در تل‌آویو: ترکیه جای خالی ایران را در منطقه پر کرده است

در حالی که تنش‌های ژئوپلیتیک در خاورمیانه وارد فاز جدیدی شده است، رسانه‌های ترکیه و اسرائیل از وضعیت آماده‌باش در تل‌آویو نسبت به نفوذ فزاینده آنکارا خبر می‌دهند. بر اساس گزارش‌های منتشر شده در ۷ ژوئیه ۲۰۲۶، تحلیل‌گران اسرائیلی معتقدند که ترکیه به طور موثری جای خالی نفوذ ایران را در معادلات منطقه‌ای پر کرده است [۱].

آنکارا؛ چالش استراتژیک جدید اسرائیل دکتر «های ایتان کوهن یاناروجاک»، کارشناس مسائل ترکیه در مرکز پژوهشی موشه دایان، در تحلیلی که در روزنامه «معاریو» منتشر شد، تاکید کرد که تل‌آویو باید نگاه خود را از تهران به سمت آنکارا بچرخاند. او معتقد است که کاهش نفوذ محور شیعی باعث ایجاد یک خلأ قدرت شده که اکنون توسط ترکیه و متحدانش پر شده است. یاناروجاک هشدار داد که اگرچه ترکیه یک دشمن کلاسیک مانند ایران نیست، اما در حال حاضر «بزرگترین چالش استراتژیک» برای امنیت ملی اسرائیل محسوب می‌شود [۱][۳].

مخالفت نتانیاهو با تجهیز ترکیه به F-35 همزمان با برگزاری نشست سران ناتو در آنکارا، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در مصاحبه‌ای با شبکه فاکس اند فرندز، به شدت نسبت به احتمال بازگشت ترکیه به برنامه جنگنده‌های F-35 هشدار داد. نتانیاهو با اشاره به حمایت اردوغان از حماس و مواضع تند او علیه اسرائیل، تاکید کرد که تجهیز ترکیه به این تسلیحات پیشرفته، برتری هوایی اسرائیل در منطقه را به خطر می‌اندازد و توازن قدرت را به نفع «محور سنی» تغییر می‌دهد [۲][۴].

ظهور محور جدید و کریدورهای تجاری گزارش‌ها حاکی از آن است که جنگ اخیر و بسته شدن مسیرهای سنتی انرژی، جایگاه ترکیه را به عنوان یک هاب حیاتی تقویت کرده است. ابتکاراتی مانند «کریدور میانی» و «ابتکار چهار دریا»، آنکارا را در مرکز ترانزیت انرژی و کالا بین آسیا و اروپا قرار داده است. این قدرت اقتصادی در کنار نفوذ سیاسی در سوریه و لیبی، باعث شده تا مقامات اسرائیلی از ظهور یک «محور سنی» متشکل از ترکیه، قطر و پاکستان ابراز نگرانی کنند [۳][۴].

طرح اسرائیل برای جنگ اطلاعاتی علیه ترکیه در پاسخ به این وضعیت، کارشناسان اسرائیلی پیشنهاد داده‌اند که تل‌آویو یک «جنگ اطلاعاتی و لوبی‌گری» گسترده را علیه آنکارا آغاز کند. این طرح شامل ایجاد حساب‌های رسانه‌ای به زبان ترکی برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی ترکیه و همچنین تشدید فعالیت‌های لابی‌گری در واشینگتن برای محدود کردن مانورهای دیپلماتیک اردوغان است. هدف از این اقدامات، جلوگیری از تثبیت ترکیه به عنوان قدرت بلامنازع منطقه در دوران پسا-بحران ایران عنوان شده است [۱][۳].