Türkiye İran ile İlişkileri Tehlikeye Atıyor; Ankara'daki NATO Zirvesi'nin Sonuçları

Ankara'nın Tarihi Ev Sahipliği ve Trump'ın Dönüşü 7-8 Temmuz 2026 tarihlerinde Ankara'da gerçekleştirilen 36. NATO Liderler Zirvesi, Türkiye'nin dış politikasında bir dönüm noktası teşkil ediyor. Recep Tayyip Erdoğan'ın ABD Başkanı Donald Trump'ı sembolik Yeniçeri birlikleri ve savaş uçaklarının uçuşuyla görkemli bir şekilde karşılaması, Ankara'nın Batı kampına tam dönüş arzusunu gösteriyor [3]. Trump bu görüşmede Erdoğan'ı güçlü bir lider olarak nitelendirdi ve Türkiye'nin Avrupa güvenliğindeki kilit rolünü vurguladı. Bu benzeri görülmemiş yakınlaşma, NATO'nun sonuç bildirgesinde 2026 yılı için Ukrayna'ya 70 milyar avroluk yardım dahil ağır askeri taahhütleri onayladığı bir dönemde gerçekleşiyor [2].

Noureddin'in Uyarısı: Komşularla İlişkiler Üzerine Kumar Türkiye meseleleri üzerine önde gelen uzmanlardan Profesör Mehmet Noureddin, 'Yakın Doğu Haber' (YDH) tarafından yayınlanan analizinde bu yeni yaklaşımı 'tehlikeli bir kumar' olarak nitelendirdi [1]. Noureddin'e göre Ankara, NATO stratejilerine tam entegre olarak iç hedeflerini ilerletmeye çalışıyor ancak bu hamle İran ve Rusya gibi kilit komşularla ilişkilerin zayıflaması pahasına olacak. Noureddin, Türkiye'nin bölgede NATO'nun öncü gücü rolünü üstlenmesinin yeni çatışma risklerini artırdığına ve ülkenin uzun vadeli istikrarını tehlikeye attığına inanıyor [1].

Ateşkesin Sonu ve Askeri Gerilimin Tırmanması Bu diplomatik gelişmelerle eş zamanlı olarak, İran ve ABD arasındaki askeri gerilim zirve noktasına ulaştı. 8 Temmuz'da Donald Trump, İran ile iki aydır süren ateşkesin sona erdiğini resmen duyurdu ve bu açıklamayı hemen ardından ABD'nin Buşehr nükleer santrali yakınlarındaki mevzilere ve Huzistan eyaletine düzenlediği hava saldırıları izledi [5]. Buna karşılık İran silahlı kuvvetleri, Ürdün (El-Azrak), Kuveyt ve Bahreyn'deki ABD üslerini balistik füzelerle hedef aldı [5]. Bu kritik durumda Hakan Fidan'ın İranlı mevkidaşı Abbas Araghchi ile yaptığı telefon görüşmesi, topyekün bir bölgesel savaşı önlemek için son dakika çabalarını gösteriyor; ancak analistler Türkiye'nin NATO'ya verdiği yeni taahhütlerin gölgesinde bu diplomasinin etkinliğinden şüphe duyuyor [3].

Suriye ve Kafkasya'da Güç Yeniden Yapılanması Bir diğer sürtünme noktası ise Suriye ve Kafkasya'daki yeni düzendir. 2024 sonunda Esad hükümetinin düşmesinin ardından, Ahmed el-Şara liderliğindeki yeni Şam hükümeti ekonomik ve askeri açıdan büyük ölçüde Türkiye'ye bağımlı hale geldi ve bu durum İran'ın Levant'taki geleneksel nüfuzunu fiilen sona erdirdi [2]. Ayrıca Türkiye'nin, adı artık 'Barış ve Refah İçin Trump Rotası' (TRIPP) olarak değiştirilen Zengezur Koridoru'nun açılması konusundaki ısrarı, İran'ın kuzeybatı sınırları üzerinde ek baskı oluşturarak jeopolitik dengeyi Ankara-Bakü ekseni lehine değiştirdi [4]. Bu gelişmeler, Aras Nehri su hakları konusundaki kronik anlaşmazlıklarla birleşince, Tahran-Ankara ilişkilerini son on yılların en karmaşık durumuna getirdi.