تحلیلگر اسرائیلی: ترکیه و اسرائیل، خط گسل جدید خاورمیانه را شکل می‌دهند

ظهور دوقطبی جدید در ژئوپلیتیک منطقه بر اساس تحلیل‌های منتشر شده در تاریخ ۹ ژوئیه ۲۰۲۶، ناظران سیاسی معتقدند که روابط میان ترکیه و اسرائیل از یک تنش دیپلماتیک ساده فراتر رفته و به یک رویارویی ساختاری تبدیل شده است. مؤسسه تفکر استراتژیک (SDE) در گزارش اخیر خود به نقل از تحلیلگران اسرائیلی تأکید کرده است که این دو قدرت منطقه‌ای اکنون در حال ترسیم مرزهای جدیدی از نفوذ هستند که می‌تواند ثبات خاورمیانه را برای دهه‌های آینده تحت تأثیر قرار دهد [1]. این «خط گسل» نه تنها بر روابط دوجانبه، بلکه بر ائتلاف‌های نظامی و اقتصادی در سراسر دریای مدیترانه و خلیج فارس سایه افکنده است.

تحلیل مؤسسه تفکر استراتژیک (SDE) گزارش منتشر شده توسط مؤسسه تفکر استراتژیک نشان می‌دهد که تحلیلگران اسرائیلی با دقت فعالیت‌های پهپادی و نفوذ دریایی ترکیه را زیر نظر دارند. به گفته این منابع، ترکیه با اتکا به دکترین «وطن آبی» و گسترش حضور نظامی خود در نقاط استراتژیک، مستقیماً منافع امنیتی اسرائیل را به چالش کشیده است [1]. این وضعیت باعث شده تا تل‌آویو به دنبال تقویت پیمان‌های دفاعی جدید با کشورهای منطقه باشد تا بتواند توازن قدرت را در برابر آنکارا حفظ کند. این رقابت در سال ۲۰۲۶ به اوج خود رسیده و هر دو طرف در حال تقویت مواضع دفاعی خود در مناطق مرزی و آبی هستند.

رقابت در مدیترانه شرقی و انرژی یکی از محرک‌های اصلی این خط گسل جدید، منابع انرژی در مدیترانه شرقی است. اسرائیل با همکاری برخی شرکای منطقه‌ای سعی در منزوی کردن ترکیه در پروژه‌های گازی دارد، در حالی که آنکارا با استفاده از قدرت نرم و سخت خود، هرگونه ترتیبات امنیتی بدون حضور خود را غیرممکن می‌داند [2]. تحلیلگران در اورشلیم پست اشاره کرده‌اند که این تضاد منافع باعث شده است تا هرگونه همکاری احتمالی در آینده نزدیک غیرمحتمل به نظر برسد و جای خود را به یک رقابت فرسایشی بدهد [2].

پیامدهای امنیتی برای خاورمیانه تغییر در پویایی قدرت میان ترکیه و اسرائیل، کشورهای عربی را نیز در موقعیت دشواری قرار داده است. بسیاری از این کشورها اکنون مجبورند میان دو قدرت غیرعرب منطقه که هر کدام مدل متفاوتی از نظم منطقه‌ای را ارائه می‌دهند، دست به انتخاب بزنند [3]. این دوقطبی‌سازی جدید می‌تواند منجر به شکل‌گیری بلوک‌های قدرت متخاصم شود که ریسک درگیری‌های نیابتی را در نقاط بحرانی مانند سوریه و لیبی افزایش می‌دهد. در نهایت، آنچه امروز به عنوان خط گسل ترکیه-اسرائیل شناخته می‌شود، تعیین‌کننده اصلی نقشه سیاسی خاورمیانه در نیمه دوم دهه ۲۰۲۰ خواهد بود.