تنش نظامی بی‌سابقه؛ آمریکا محاصره دریایی ایران را از سر گرفت

بازگشت به تقابل نظامی و آغاز محاصره بنادر در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۶ (۲۴ تیر ۱۴۰۵)، فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) رسماً اعلام کرد که محاصره دریایی بنادر و مناطق ساحلی ایران را از سر گرفته است [۵]. این اقدام که به دستور مستقیم دونالد ترامپ انجام شد، پایانی بر تفاهم‌نامه شکننده ۱۷ ژوئن محسوب می‌شود که قرار بود راه را برای مذاکرات هسته‌ای هموار کند [۴]. به گفته مقامات آمریکایی، این محاصره در پاسخ به حملات اخیر به کشتی‌های تجاری در تنگه هرمز، از جمله نفت‌کش‌های تحت پرچم جزایر مارشال و لیبریا، اعمال شده است [۴].

چهار شب بمباران سنگین و خسارات میدانی نیروهای آمریکایی برای چهارمین شب متوالی، موج گسترده‌ای از حملات هوایی و موشکی را علیه تأسیسات نظامی در جنوب ایران انجام دادند [۴]. گزارش‌های محلی حاکی از وقوع انفجارهای شدید در بندرعباس، بوشهر و جزیره قشم است [۱]. سنتکام تأیید کرد که در یک عملیات هفت‌ساعته، ده‌ها هدف شامل سایت‌های موشکی، آشیانه پهپادها و سیستم‌های دفاع ساحلی سپاه پاسداران را منهدم کرده است [۳]. ارتش ایران کشته شدن دست‌کم ۷ پرسنل نظامی در جنوب شرق کشور و مجروح شدن بیش از ۲۶۰ نفر را در جریان این حملات تأیید کرده است [۴].

پاسخ متقابل ایران: عملیات «نصر ۲» در واکنش به این حملات، نیروی دریایی و هوافضای سپاه پاسداران مرحله جدیدی از عملیات موسوم به «نصر ۲» را آغاز کردند [۳]. تهران مدعی شد که پایگاه‌های نظامی آمریکا در اردن، کویت و بحرین را هدف حملات موشکی و پهپادی قرار داده است [۱]. اگرچه مقامات آمریکایی و متحدان منطقه‌ای مدعی رهگیری اکثر این پرتابه‌ها شده‌اند، اما گزارش‌های میدانی از وقوع آتش‌سوزی در نزدیکی تأسیسات نظامی در منامه بحرین خبر می‌دهند [۴]. اردن نیز اعلام کرد که دست‌کم سه موشک بالستیک شلیک شده به سمت پایگاه‌های خود را سرنگون کرده است [۴].

تهدید به تخریب زیرساخت‌ها و بحران انرژی دونالد ترامپ در اظهاراتی تند هشدار داد که اگر ایران به میز مذاکره بازنگردد، ارتش آمریکا حملات خود را به زیرساخت‌های غیرنظامی از جمله پل‌ها و نیروگاه‌های برق گسترش خواهد داد [۲]. این تهدیدها بلافاصله بازارهای جهانی را تحت تأثیر قرار داد؛ به طوری که قیمت نفت برنت با جهشی ۳ درصدی به بیش از ۸۶ دلار در هر بشکه رسید [۲]. تحلیل‌گران معتقدند منطقه در آستانه یک جنگ تمام‌عیار قرار دارد که می‌تواند امنیت انرژی جهان را با چالشی بی‌سابقه مواجه کند [۵].