تحلیل شبکه «آ خبر» از جنگ ایران و آمریکا؛ چرا ۲۰۲۷ تاریخ کلیدی است؟

شکست دیپلماسی و بازگشت به میدان نبرد تنها چند هفته پس از امضای «توافق‌نامه اسلام‌آباد» در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۶، که امیدها را برای یک آتش‌بس پایدار زنده کرده بود، منطقه بار دیگر در شعله‌های جنگ فرو رفته است. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، ارتش ایالات متحده در ۸ ژوئیه حملات گسترده‌ای را علیه مواضع نظامی در پنج استان ایران آغاز کرد که منجر به تلفات انسانی و خسارات ساختاری جدی شده است [۲]. این حملات که به گفته مقامات واشنگتن با هدف از کار انداختن سیستم‌های پدافندی و انبارهای پهپادی صورت گرفته، عملاً روند مذاکرات ۶۰ روزه را که قرار بود به صلحی نهایی منجر شود، متوقف کرده است [۵].

تحلیل «آ خبر»: از جنگ کلاسیک تا نبرد در تنگه هرمز شبکه خبری «آ خبر» (A Haber) ترکیه در تحلیل اخیر خود به بررسی ابعاد جدید این تقابل پرداخته است. کارشناسان این شبکه معتقدند که استراتژی ایالات متحده از یک جنگ کلاسیک به سمت فلج کردن شریان‌های اقتصادی ایران تغییر یافته است. برجان توتار، مدیر اخبار خارجی روزنامه صباح، در گفتگو با این شبکه اشاره کرد که «جنگ ایران اکنون به سمت جنگ هرمز در حال تکامل است» [۱]. این تحلیل نشان می‌دهد که هدف اصلی واشنگتن بازگشایی دائمی و تحت کنترل تنگه هرمز است، در حالی که ایران از این آبراه به عنوان اصلی‌ترین اهرم فشار خود استفاده می‌کند. پیش‌بینی‌های این شبکه حاکی از آن است که با توجه به پیچیدگی‌های موجود، این درگیری‌ها دست‌کم تا سال ۲۰۲۷ تداوم خواهد داشت [۱].

پیامدهای اقتصادی؛ سایه سنگین بحران بر سال ۲۰۲۷ گزارش‌های نهادهای بین‌المللی نیز تداوم این وضعیت را تأیید می‌کنند. آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) هشدار داده است که تشدید تنش‌ها در روزهای ۷ و ۸ ژوئیه، پیش‌بینی‌های قبلی مبنی بر مازاد عرضه نفت در سال آینده را به کلی دگرگون کرده است [۳]. این آژانس تأکید می‌کند که بازگشت به وضعیت عادی در بازارهای جهانی انرژی، بدون یک توافق صلح پایدار که امنیت تنگه هرمز را تضمین کند، تا پیش از سال ۲۰۲۷ غیرممکن خواهد بود [۶]. همزمان، صندوق بین‌المللی پول (IMF) نیز در گزارشی اعلام کرد که زخم‌های تورمی ناشی از این جنگ، حتی در صورت توقف درگیری‌ها، تا پایان سال ۲۰۲۷ بر اقتصاد ایالات متحده و جهان باقی خواهد ماند [۴].

تلاش‌های میانجی‌گرانه در بن‌بست علیرغم فضای جنگی، تلاش‌های دیپلماتیک در پشت پرده همچنان ادامه دارد. کشورهایی نظیر قطر، ترکیه، عمان و پاکستان در حال رایزنی‌های فشرده برای بازگرداندن طرفین به میز مذاکره هستند [۳]. با این حال، حملات متقابل به پایگاه‌های آمریکایی در کشورهای همسایه و اصرار واشنگتن بر تغییرات ساختاری در برنامه هسته‌ای و منطقه‌ای ایران، رسیدن به یک نقطه مشترک را دشوارتر از همیشه کرده است. تحلیلگران بر این باورند که سال ۲۰۲۷ نه تنها یک تاریخ برای پایان احتمالی درگیری‌ها، بلکه نقطه عطفی برای بازتعریف نظم نوین در خاورمیانه خواهد بود [۱][۴].